Elanın yeşili..

Şimdi karşımdaki sana bakıyorum da kulakta isyan çalıyor bakıyorum da tek dediğim isyan etcek hiç bir şeyimin kalmadığı.. Sen geldin ya isyan etcek sövcek hiç bir şeyin olmadığı şükürden başka..
Düşünsene hayal ettiğin nasıl bişeyse karşında oturuyor. Böyle yakışıklı böyle efendi o tesbihi tutuşu bakışı sevişi beni..

Bazen sadece şükrettiğin bir insanın hayatında oluşu hayatın oluşu dünyanın en güzel şeyiymiş. Hep dediğim şey iyi ki senn iyi kiii artık sen varsın buradasın her an yanımdasın şükür sebebimsin benim öyle seviyorum seni hani bana diyosun ya bana baktığın yerde ben olurum diye ben senin göz bebeğindeyim atan kalbindeyim sıcaklığımı hissettirdiğin tek an öldüğüm an olur sadece. Kokusunda nefes bulduğum, gözlerinde kaybolduğum, dokunmadan duramadığım can damarımsın benim. Beni hiç kesme bırak damarlarında akayım senin… Sen benim aynada yıllarca bakmaktan korktuğum gözümün yeşilisin.. Gerisini sen anla bilirim zaten benn söylemesem de sen anlarsın beni.. Anladın değil mi? 13..

Evin içinde ev oldun..

Kapıdan girip yanıma oturduğunda yüzüne uzun uzun baktım.. O an içimden geçen tek şey evim geldi dedim. Bunu nasıl neden düşündüm hiç bir fikrim yok ama evim dedim sana.. Sen benim daha şimdiden yuvam huzurum sevgim oldun ki bunu bir anda söyledim sana bakarak hani demiştim ya içimden sana şiir yazarım diye bu da böyle düşünceydi sadece..

Bir ev düşün.. O evi almak için yıllarca bekleyip hayal edip ona kavuşursun. Sonra içini hayal eder özenerek döşersin daha sonra da huzurla oturacağın o anı beklersin. Sen de benim hayal ettiğim evim herşeyinle tam hayal ettiğim birisin. Sevgisi, saygısı, sırtımı güvenle yaslandığım, gölgesinde huzurla dinlenebildiğim yuvam oldun benim..

Sen benim kalbimdeki kocaman bir evsin.. Bir söz vardı insan zaten nerede görse tanır evini diye. . Tam da böyle. Beni hep senin gördüğünden bahsederiz ya, ben de seni görüyorum.. Evimi tanıyorum dokunuyorum seviyorum.. Yaşıyorum..

Ben şiir yazmayı bilmem ki!

Alışık olmadığım bu sevginin hayranıydım,şaşkınıydım.. Hayatta hep çok sevildiğini zannedersin ama aslında doğru kişi geldiğinde hiç sevilmediğini bunu aslında hiç yaşamadığını anlarsın ya tam öyleyim aslında. Benim korkum da bu ya her güzel şeyin bir sonu olduğuna inanan birine dönüştüğümden beri örmüştüm o duvarları kendi etrafıma o zincirlere öyle takmıştım kilitleri.. Ta ki böyle bir ilişkinin aslında var olduğunu yaşayarak gördüğümde, böyle bir sevgiyi tattığımda anladım. Bazen kendi kendime kaldığımda dönüp bakma fırsatı buluyorum kendime, o eski meltemle konuşuyorum dertleşiyorum. Vay be diyorum demek ki böyle oluyormuş böyle yaşanıyormuş böyle insan sevilebiliyormuş mutlu olabiliyormuş diyorum aynadaki kendime parmaklarım kırılırcasına dokunurken.. Evet hiç ağlamıyorum yanında hala güçlü duruyorum, evet hala sevdiğimi belli edemiyorum duvarlarımı yıkıp belki ama her bakışımda uzun uzun o şiiri gözlerimle yazıyorum ben ve yine gözlerimle okuyorum sana.. seni öyle seviyorum..

Ben şiir yazmayı bilmem ki!

Ama öyle çok severim ki seni bana ömrümüzün sonuna dek şiir yazmanı sağlarım..

13.. Ciddili..

Hoş geldin..

İyi ki..

İyi ki geldin

İyi ki beni kurtardın

İyi ki başımı göğe çevirdin

İyi ki gölgene yaslandım

İyi ki göğsünde nefes aldım

İyi ki bana baktın, beni gördün

İyi ki sana baktığımda kendimi gördüm

İyi ki beni sevdin

İyi ki seni sevdim

İyi ki geldin

Gönlüme hoş geldin sevdiğim.. İnan hiç yadırgamadım yüzünü seni çok sevdim..

Aynaya bak!

Korktuğum anlardan biriydi kendime itiraf etmekte zorlandığım. Mutluydum. Sonra zor olsa da o aynanın karşısına geçtim. 1 dk dan fazla bakamadığım gözlerimle yüzleştim. Delirmiyordum gerçekti. Gerçekten beni benden çok seven biri vardı. Dünyada böyle birinin varlığına inanmak o kadar güç ki benim için düşünsene dedim kendime seni senden çok seven biri var.

Zor olsa da inandım kendime sevildiğime.. Aslında beni bana sevdiren affetiren o adamdı. Kendinle savaşını bırak dedi bana. Bıraktım mı? Yapmak istediğim sadece gözlerimi kapatıp onun kendimi bana affettirmesine izin vermekti..

Aynaya baktım ve gülümsedim. İyi ki dedim hatta o yaslanmaktan korktuğum kendi omuzuma yaslandım. Bu benim için o kadar büyük bir adımdı ki hatta sonra kendi omzumu sıvazladım yanağımı okşadım gülümsedim. Şükrettim. İyi ki dedim iyi ki.

İçim sızladı kendime sonra kokusu geldi burnuma tekrar gülümsedim.. Ve geldim önce kendime sonra sana.. Gör beni.. Geldim..

Ve sonra o geldi…

Kendimi uzun zamandır uyuttuğum uykumdan uyandığımda başımda duruyordu. Bana bakıyor görüyor ve anlamıştı. Öyle anlamıştı ki suya bakar gibi kendini görür gibi. Zaman aldı ama kalktım elinden tutup..

İnsan bilmez miymiş sevilmek ne demek? Gerçekten sevildiğimi sandığım bunca zamana acıyorum beni benden daha çok seven o adamı bulduğumda ya da beni bulduğunda anladım.

Her şeyin bir sebebi varmış yaşadıklarımın çektiklerimin kendimi çektirdiğim eziyetlerimin Allah beni yıllarca sınamış sana en iyisini göndericem ama sen bekle demiş anlamamışım ben ta ki o gelene kadar.

Bazen bana acı veriyor bu kadar sevilmek üzüldüğümden değil kendime üzülüyorum sen nasıl böyle sevilebilirsin diye şaşırıyorum sırf bu yüzden artık kendi omuzlarıma başımı koyup ağlamayı bıraktım, kendi elimi tutup kendimi kaldırmaktan o karanlık yolda tek başıma olmadığımı gözlerimi açtığımda gördüm.y

Yürüyordum nereye gittiğimi bilmeden yoruldum çok yoruldum ve oturdum o kenarına. O geldi yanıma oturdu aynam oldu aynıydı benim gibiydi gel dedi benim elimi tutmadı beni sırtında taşıdı o yolun sonuna kadar oturup dinlenirken saçlarımı okşadı.

Artık yalnız değilim doğru adam geldi her gün onun omuzlarında dinleniyorum sevgisiyle besleniyorum şefkatiyle umut buluyorum. Onu görüyorum. Sonsuza dek de görücem onun gözlerinde ölücem.

Artık yalnız değilim. Artık kendime ağlamıyorum. Artık umutsuz değilim. Artık onun gövdesinde güvende ve huzurluyum. . İyi ki geldi sonsuzluğuma. İyi ki beni gördü. İyi ki.. İyi ki..

İyi ki bana kendimi affettirdin..

13

İnsanın kendi elini kendi omzuna atması, bir elini diğer elinle tutup kendini kaldırması o kadar mükemmelmiş ki bunun farkına vardım. Çok iyiyim çok huzurluyum yine kendime döndüm ne zaman kendime dönsem aynanın karşısına geçiyorum farkettim ki hayatımdayken aslında kendime hiç bakmadığımı tüm dünyamın o olduğunu o varken kendime bile tahammülüm olmadığını..

Bazı şeyler geçiyor hızlıca hem de.. Benim tuhaf olan tarafım silmek istediğim şeyleri asla hatırlamıyorum şuan onun yüzünü bile hatırlamıyorum geçen 7 ayı ne yaşadım hiç hatırlamıyorum mesela. İyi mi kötü mü bu bilemem.

Sadece beni korkutan bu aşırı sakinliğim ve üzerimde huzur. İnsan huzurdan korkar mı? Gerçekten korkuyorum huzur sonrası yaşanabilecek cinnetten. Neyse ki büyüdüm artık öyle büyüdüm ki kendime yetişemez oldum.. Laf geçiremez sözünü dinletemez..

Aslında şuan bu kendime dönüşüm yine kendime sarılmışım kendi omzumda dinlenmek dünyanın en güzel şeyi. Seviyorum kendimi galiba hani o her gidişinde kendime küserdim ya artık küsmüyorum. Seviyorum kendimi hayatı insanları tecrübelerimi.. Canım kendim nasıl geçirdik bu 30 yılı be dili. Daha 2 ay var o gün geldiğinde vay be 31 sene of diyeceğim günlerim olacak hem de çok mutlu. Kendimin farkındayım ve potansiyelimin. Beni ben olduğum için böyle hatalar yaptığım için seviyorum.

Seni seviyorum meltem… İyi ki varım iyi kiiiiii… Yarın ve hergün daha da güçlü olucaz hiç merak etme kızım. Sen 1 tanesin 😎

Geldim, gidiyorum..

Kendimin derdindeyim yine. Kendimi kaybetmemin, kendimi bulamamamın derdinde. Kendine gelen ve asla kendinde barınamayan ben..

İnsan kendine bunu neden yapar? Tamam kendime geliyorum ama hiç mi durmazsın be kadın nereye?

Kendimi kendime tanıtmaya yorgun, kendime gelmeye, kendimden gitmeye yorgun, devam etmeye yorgunum. Tek istediğim karanlıkta yere yüzüstü kapanarak kendimi kendimden saklamak istiyorum. Yorgunum.

Ardıma bile bakmadan gitmek istiyorum kendimden.

Baksana. Bunu unutmamak için yazıyorum korkma. Kendime unutturmamak için. 4 gün önce yazdığım intihar mektubunda anneme, abime diyerek not yazıp son satırda babama… Yazıp ona tek kelime edemedim ya.. o zaman öldüm işte ben aslında…

Şimdi böyle ağla. Ama yine yalnızca kendine ağla. Sensin suçlusu, sensin acınası.. Sessiz ağla bunu kendinden bile sakla. O yüzüstü yerde yatarken kendinden kaçarken ağla toprak bilsin sadece gözyaşını.. Aptal kadın!!!

Kendimi kendime kırdırdım..

Uzun zaman olsa da yazmayalı değişmeyen tek şeyin yine sadece kendime kızgınlığımdan buradayım..

O kadar güçlü bir kadınım ki hayatta sadece kendine kızan, kendine kırılan biri olmayı başardığımdan beri farkettim de bu başkalarına kırılıp kızmaktan çok daha zormuş. Daha ağırmış. Çünkü insan herkesi herşeyi geçiştirir, affeder, unutur ama kendine yaptığını unutmazmış. Tecrübelerim beni bu duruma getirdiyse ve ben bunun farkındaysam eminim bu da bir başarıdır.

Hayatta sadece kendiyle sorunu olan biri.. Ben. Gurur verici daha da güç veren bir durum. Sorun şu ki toparlanması da bir o kadar güç. Kendimi yine affederim yine omuzuma yaslanırım gölgemin mesela.. Yine kendime masallar anlatırım, kendimi kandırırım.

Bunu nasıl başardığımsa soru hayatta en güvendiğiniz insandan hayatınızın hayal kırıklığını yaşadığınız an oluyor sanırım. Bana dedikleri şey özgüvenin çok fazla. Doğru. İşte bu yüzden kendimin silahı yine kendimim. Yine kalkarım ayağa, yine geçer, yine yine yine affederim kendimi ben. Kendimi neden kırdırdım üzdürdüm diye kendime içimde yangınlar aşırı büyük daha da samanlıkta çıkan yangın gibi yayılıyor. Geçicek Meltem.. Kendini yine affedip yine kendi başını kendi omuzuna yaslayıp seviceksin. Yine o gözlerinin elasında umut bulucaksın..

WordPress.com'da Blog Oluşturun.

Yukarı ↑

Web sitenizi WordPress.com ile oluşturun
Başla