DraMelankolik!

Kendi gözlerimin içine bakmayalı ne kadar olmuştu?

En son ne zaman dokunmuştum kendi yüreğime?

En son ne zaman sevmiştim kendimi?

Hatırlamıyorum. Sevgimi parçalara ayırdığımdan beri yalnızca gidene değil kalana da üzülmekten kendimi unutmuştum.

Hatırlamaya başladım. Hatırlatıldı. İyilik yapmaya başladığımda beri maneviyatımdı bana geri dönen beni bana geri getiren..

Ve tahammülsüzlüğümdü beni güçlü kılan, ağzımın içindeki doğrulardı beni ben yapan..

Kimseler yoktu, yapayalnızdım yarattığım kendi karanlık odamda. Yeterince ağladım, duvarları yumrukladım.. Astral seyahatimdi beni kurtaran, karanlıkta bana gerçekleri gösteren, önümü aydınlatan ve kapıyı açan bendim evet o dışarıdan bana kapıyı açan yine yalnızca bendim ruhumdu.. Çıktım..

Sahi kendi kendimi boğmayı ne zaman bıraktım? O odadan çıkmayı kabul ettiğimde mi kurtulmuştum kendimden, kendime sarılıp omzuma yaslandığımda mı barışmıştım kendimle..

Her neyse sonun sonunda zaten yalnızca kendim olucaktım. Bunu farkettiğimden beri kendimdeyim. Ne giden benimle ve aslında ne de bu evde kalan benimleydi.. Ben benimleyim. Güçlü kal. Güçlü kal. Güçlü kal.

Ve o odaya sakın bir daha girme..

Mental çöküntü..

Uzun zaman oldu yazmayalı sanırım. Hani ben herşeyi söyleyen anlatabilen biriydim ya o kadar içime kapandım ki sanırım eski beni özlüyorum bazen.. Çok yorgunum kimi düşünüceğimi şaşırdım bu salgın zamanı. Evimdeki annemi mi, ayrı kendi evinde bir başına kalan babamı mı yoksa bakımevindeki yaşlılarımı mı. Yalan değil öncelik yaşlılarımız şuan o yüzden bu mental yorgunluk zaten. İşe gelmemiz için baskı yapıyorlar izole edilmesini de böylelikle zorlaştırmış oluyorlar kaç kere anlattık dinleyen yok.. Herşeyin hayırlısı.

Babamı arıyorum kapatınca ağlıyorum çünkü çıkıyor dışarı markete vs ben alsam desem de dinlemiyor ve evde bir başına. Ona birşey olucak diye aklım çıkıyor. Neden hep böyle?? Neden hep birilerine bişey olucak korkusuyla yaşıyorum yaşıyoruz.. Seçimlerini kendi yapmış herkesin arkasında kalan benim bu her anlamda böyle. Yorgunum çok yorgun şuraya anlatmak istediğim daha o kadar şey var ki anlatmata bile gücüm yok.. Çok erkendi bazı şeyleri yaşamak için yaşım fazla erkendi..

Gitti..

Topladık beraber eşyalarını bu haftamız gidicek ilk sevgi’liye ev kurma eşya toplama temizlik yerleştirme ile geçti yeni evine..

Babam.. Şimdi yattım ya yatağıma salonumuzda oturan adam yok kendi ayrı evinde.. Annem yatağında yalnız.. Midem de bir kramptır gidiyor başım migrene meyilli.. Böylesi belki daaha iyi oldu dicem ama bugün son giderken evden yeğenimin dede gitme diye bacaklarına sarılması bana babamın sarılırken ağlamaya başlamamız abimin benim.. Zordu çok şükür ölüm değildi yalnızca bi sikik boşanma hikayesi.. Allah beterinden saklasın. Dua eder oldum bana babamın ölümünü gösterme diye Allahımdan.

Mutluluğunu diliyorum onun evi de yürüme mesafesi çoğu kişiye normal gelen ama neredeyse 30 uma 2 kala yaşadığım bu enteresan durum alışkanlıklar.. Zor olan buydu. Evde gece beni beklemesi babadan sonra giriyor bak sen diye takılması eve geldiğinde otopark sesi parfümünün kokusu herşeyi daha sabaha kadar yazabilirim..

Biraz daha ağlıyım en iyisi o hep yaşasın da 2 km uzağımda olsun ayrı evde olsun varsın.. Yeter ki gittiği yer yalnızca bu dünya üzerinde yer olsun.. Daha fazlasına katlanmam zor.. Buna da şükür.

İyi geceler en sevdiğim, babam.. Yeni evinde hayatında mutlu huzurlu sağlıklı ol da…. Alışmak zorundayım..

Kalabalık içindeki yalnızlık..

O kadar kızgın ve kırgınım ki yaşadığım durumu bilen arkadaşlarıma dostlarıma.. Bu akşam migrenim var evde durmak istemedim çıkmak istedim tek bir insan yok insanım yok..

Yalnız çıkıp yürümek ağlamak da istemedim biri olsun istedim yanımda ama yok. İnsanlar yalnızca bana çok neşelisin iyisin bayaaa güçlü duruyorsun gerçekten aynen devam et sen güç ver ailene diyor. Biri de çıkıp demiyor ki senin gözlerinde hüzün var sen iyi değilsin içine atma demiyorlar ya. Bilen durumu haberdar olan yakın çevrem bile bazen iyisin dimi demiyor ve sürekli bu insanlara bişey yok edasıyla yaklaşıyorum yaa ondan mı kayboluyorum herkesin aklında anlamıyorum.. İnsanım çok gibi gözükse de gerçekten yalnızız şu hayatta bazen istiyorum hayatımda biri olsaydı çıkıp nasılsın deseydi keşke ama bana benden başka çare yok beni benden başka anlayan da yok biliyorum.

Tek diyeceğim tüm arkadaşıma dostuma ‘hepinizden nefret ediyorum a… K… Larım..’ nefret.

İn şu omuzlarımdan be baba…

Boğazım düğüm düğüm. Nerden başlasam ya da hiç başlamadan bitirsem mi bilmiyorum. Ne ile savaşıyorum onu da bilmiyorum. Herkesin yalnız gerçekten iyisin sen baya güçlüsün yapına göre demesinin benim için anlamı asla yok. Ben iyi değilim artık öyle aştım ki duygularımı asla geçmeyen migrenimle dertleşir oldum reikicilerin omuzlarımın ağrısına buldukları sebeb ise baba yüküymüş onu affetmezsen her zaman da ağrımaya devam edicekmiş. İsterdim ki sevgilim olsun keşke o salak sevdalara üzülüyor olsaydım. Zor zamanlar zor aylar geçiyorum. Yazamıyorum bile hatta bu yüzden. Saçma sosyal medyada nasıl gözüktüğümü bilmiyorum ama iyi değilim. Hele ki konu babam olunca. Ona bugün hediye aldım yanına da not yazdım bazen kızlarda babaları için sebebsizce hediye alabilir diye. Onu sevdiğimi söyledim. Dokunan beni şuan bu hale getiren ne mi? Babamın üzerinde hissettiğim başka koku sesindeki farklı buğu.. Bu yüzden bana teşekkür ederken yarım yamalak sarılması zaten. Biliyorum böyle anlarda uzak durur öyle sarılır bana..

Ben mi evet neredeyse 30 una yakın genç bi kadınım ama yaşadığımı düşünsenize daha evlenmeyip hatta 1 seneden fazladır hayatına birini sokamayan biri için babasına aşık küçük kız, hayran olan idolü olan biri için bu nedir? Boğazım düğüm düğüm ağlayamıyorum keşke sadece safra kesemde olsa şu taşlar ama kalbim her anlamda taş kesti..

Yarım gönülle kaldım yarım gülüş herşeye hayattta eyvallahım da babam olunca konu bilenler bilir çok başka çok… Başım dönüyor ellerim uyuşuyor migrenim tuttu daha da olucak inanın öyle hissediyorum ki şu kalbimin dayanmadığını dayanamıcağını.. Vasiyet yazma şansım olsa ya da neyse buna girmiyorum. Zaten babamın evden gidip taşınıcağına alışamamışken bir de bu tarz hissedilen duygularım. Lanet olası hislerim bazen 5.boyutta olmaktan nefret ediyorum…

Yarım.. Babam.. Ben.. Sızı… En çok annem sonra ben… Zaten hep. Neyse neyse neyse…

Bugün yine kırgındım biraz..

Dediğim cümle tam olarak; ben aynı zamanda en iyi rakı arkadaşımı da kaybetmişim..

Benim yaşadığım yerde mekana tek gidip rakı içemiyosun birini aradım denk getiremedim arkadaşlarımı ve o lanet adamı hatırladım.. Neredeyse onu arıcaktım öyle söliyim. Biraz kırgınım 2 3 gündür bu yüzden yine mideme vurdu. Kadınlar bilirsiniz üzülünce ya da mideye vurur bizlerde ya kuaför modu. İlk önce kuaföre gidip kırıklarını aldırdım kalbimin aynen daha sonra midem taş gibi bir ağrı. Ve bugüne öğürerek uyandım öyle diyim.

Bazı zamanlar olucak bazı insanlar yüzünden ve ben 2 3 günden daha fazla üzülmicem bu konu ne olursa olsun. Ailem de dahil buna. Zaten sinirlenmem o şekilde başladı. Diyorum ya kim ve ne olursa olsun 3 günden fazlası olmucak bu da kendime sözüm olsun. Ha şu havalar ha şu ruh halim tam ben.

Neyse uzatmıcam fazla bu gece.

Zaman zaman kırılsam da hani en çok kendime yine de affederim kendimi şu hayatta bir tek kendimim kendi olan bir benim. Yalan dünyada bir ben.. Seev kendini. Yarın mutlu uyan kendim.. Hadi zorla kendini… 😊

Kadın köprüden atladı, adam da arkasından…

Şu hercai dizisini izledim şimdi.. Kadın senin elini bir daha tutacağıma ölürüm daha iyi dedi atladı, adam saniye düşünmeden arkasından atladı.. Ve ben ağlamaya başladım…

Dizi bile olsa böyle sevgiler var bu yalan dünyada.. Vardır eminim. Ben ne kadar yarı yolda bırakıldıysam o kadar yolu tamamlamak için can verebilicek adamlarda vardır..

Değiştim.. Değişmek değişebilmek güzel bir his ama bazı şeyler varya onlar değişmiyor.. Mesela kimseyi sevememem isteyemem asla değişmiyor. Olmuyor bu duyguları yıllarca yaşamış biri olarak yok tamamen boşum yani. His namına bir şey kalmadı. Ama o kadın gibi ben de affetmem. Affetmicem de. Duygularımın katili…

Derin bir iç çektim şuan. İşte o kadar çoğu zaman hiç bişey, bazı zamanlar herşey.. Anladın mı?!!

Gülümse ve gökyüzüne bak dramatikraliçe. .

19 şubat ! Yarın hayatımı mahvedicek, duygularımı sonunda bitiricek,hislerimi yokedicek,dönüm noktam olucak, degişmeyeni degistiricek adamı hayatıma aldıgım günün 2. Yıldönümü olucak’ti !

Gülümseyip gökyüzüne bakmalıyım cünkü bugünüm benim kurtuluşum. Yarınım eve fazla dramatik gecebilir ama yine de onurlu ve fazlasıyla gururluyum. Onun uzerinden gideli ya da ben kalalı onu göndereli demeliyim daha doğru tam 7 ay oldu. Hayatima kimseyi almadim,dokunmadim,hissetmedim.. Tamamen kendim oldum,kendimi buldum. Çok değistim biliyorum bunu herkes biliyor. Deliydim delirebilicek kadar deli ama şimdi sakin,dingin sulardaki sandalda kürek çekmeyen suyun akısında ilerleyen biri gibiyim. Suskun. Gözleri eskisinden daha dolu. Yüregi daha yaralı. .

Bunları bırakırsak onunlayken göremediklerini ve zaten olmıcagını gören, benden sonrasinda kendisini tamamen kirleten bi adamı gördügüm icin bittigine gururlu bitirebildigime.. öyle biriyim. Mutluyum, yaşıyorum. Nefes alıp beni hayatimda üzücek biseyin olmamasina gülümsüyorum. .

Hayatta en kötü şey sevgilinin arkasından iyi ki olmamis demektir bence. Onun benim icin pismanlik duyduguna ama ben onun icin iyi ki bitmis demekten gurur ve mutluluk duyuyorum. Bunun icin de ona üzülüyorum ve acıyorum bile denebilir.

Hatırlıyorum bazen bakıyorum. Hayatimdaki en iyi iliski sevgili arkadas dost sırdaşımdı. Cok uzgunum boyle oldugu icin.. cok hem de..belki bir daha oyle bir iliski yasayamam ama buna uzulmuyorum onun boyle bir iliski asla yasayamicagindan eminim mesela ona uzuluyorum. Benim belkim var ama onun yok..

Kendime not: Unutma sakın unutma.. Hayatında ilk kez bir adamın seni nasil yolun ortasinda bir basına bıraktigini ve senin tek basina ayaga kalktigini kimse yokken kendine tutundugunu sakin unutma.. Gülümse gökyüzüne bakmayı ihmal etme.. Bunun telafisi yok bilirim o yara belki ömrümün sonuna kadar kalıcak ama yine de gülümse. GEÇTİ. . .

Nerelerdeyim ?

Bilmem. Hep aynı yerde ama düzenli olarak farklı kafalardayim. Hergün farklı kisiligi karakteri oynar gibi gilm gibi biseydeyim. Mesela bigun Dünyanin en enerjik pozitifi bigun ofke kontrol bozuklugu geciren bigun suskun bigun isyankar bigun vs vs vs…

Şu kendimle barışma evresinin bu kadar uzun ve zor olucagini tahmin etmemistim. Bu yasadigim durumlar bunun yarattigi seyler aslinda. Sonunda kim kazanicak pek fikrim yok. Zaman gosterir. Bugun daha farkli guzel guldugumu soyledi jacob. Hem de yaklasik herhalde 3 senedir tanisikligimiza karsilik. Daha guzel guldugum gunlerde oldu dedim ona. Olmustu. Cok guzeldi. Ama suan hepsinin yerini acı bi gülümseme ve hatıralar aldı. Onemli degil yenilerini ekleyebilirim. Sanırım.. bekliyorum. 7 aylik bekleyiş.. dahası da olucak kendimle barısicagim gunu bekliyorum. Yine onemli degil sonunda kendim varım. En garanti en guvendigim yine kendimim nasilsa…

Bekle beni ben. . .

Bir ihtimal daha var.. O da ölmek mi dersin ?

Boğuluyorum. Insan sebebsiz nasil bu hale gelir bilmiyorum. Ciddi bi klinige falan mi yatmam lazim ne lazim bilmiyorum. Hani seyi o kadar derinden hissediyorum ki bir insan nasil intihar eder diyoruz ya duydugumuzda icimiz ürperiyor. Iste intihar dusuncesi kanima bu kadar isleyip hissizlesmemistim hic. Etkisiz kendimi dograsam canim 1 gram acimicak gibi oyle hissizlik. Hissizim duygusuz ama sadece gozumdeki yaş gozumun kenarinda kalicak kadar duygulu. Yine var dimi biseyler.

Canim aciyor her yerim butun organlarim agriyor sanki. Ciger yanmasi dedikleri bu mu? Ama neden de hadi neden de !! Yok sebeb yok. Gitmek istiyorum baya baya gitmek ama gidemiyorum … memleketinden. Aileyle yasamanin verdigi ozgurluk kisitlamasi yuzunden. Yillik iznimden alip cekip gitmem lazim benim aslinda ama nereye. . Cok yer var ama hicbir yer yok. Beni bu hale getiren kadere mi yaniyim yoksa insanlara mi kiziyim. Ama hep diyorum ya kendime olan hıncımı kimseden cikaramam ki ben… kimseden hem de…

Anlatamiyorum. Yakami pacami yirtip serseri gibi oturup raki icip aglamak istiyorum. Ama onu bile yapamiyorum. Evdekilere ne dicem ay valla yazamiyorum bile.

Guzel rabbim aklima mukayet olsun birsey yapmiyim tek istedigim bu. .

Kendime not: 28.01.2019 unutma kizim su halini ilerde gülümseyerek hatta kucaginda belki cocugunu emzirirken kahkaha atarak okucagin su salak halini sakinnn unutma. Yazzzz kazi beynine ki bir daha asla boyle olma. Bak umudun hala var. Var….

WordPress.com'da ücretsiz bir web sitesi ya da blog oluşturun.

Yukarı ↑

Web sitenizi WordPress.com' da kurun
Başla